باز آ

آی آنکه نسیمی و هوای خانه داری، باز آ

امید بدار! آب زنم، کوچه بروبم، باز آ

درخانه ی من بوی تو افسون مانده ست

بگذار نفس کشم خانه نبویم ، باز آ

تا کی بنشانم قدم و نشینم اینجا در طاق

کو طاق و تحملم؟ کجا؟ نمره بیفتم، باز آ

این بادیه را به یاد تو کوشم سهل

بار دگری مست کنم، شو به سرایم، باز آ

آه از هول و هراس و غم و اندوه گران

گویند که عیشی و مدامیت بجویم، باز آ

مفتون چه سبب برای گفتن ز شب است؟

شاید که خوابم و خیال خوش بافم، باز آ

پی نوشت:

باز هم جمعه است و آرزو ها می تازند و تازیانه می زنند!

خوانش من

شوق...